Cem Karaca yazılır; Tamirci Çırağı okunur; Namus Belası ya da Bu Son Olsun yada Sevda Kuşun Kanadında ve Deniz Üstü Köprüdür okunur.

Anadolu Rock Ozanı

Muhtar Cem Karaca, O sanatçı anne baba; Mehmet ve Toto Karaca’nın oğlu. O kendi tabiri ile “Anadolu Rock Ozanı” 5 Nisan 1945 yılında İstanbul’da dünyaya gelmiş ve 58 yaşında, yine İstanbul’da, 8 Şubat 2004 yılında ebediyete uğurlanmıştır.

Fötr şapkası, gözlükleri, insanın içine işleyen sesi ve söyledikleriyle Anadolu Rock Müzik Efsaneleri arasında yerini her daim koruyacak, ve bu gün bile şarkı söyleyerek parasını kazanan onlarca gence ekmek kazandıracaktır. 

 

Kardeşler mi? Ah Şubat

Küçüklüğümde Barış Manço ile ikisini kardeş zannerdim. Belki uzun saçlarından, belki yüreklere dokunan o önemli şarkılarından, üsluplarından ya da birbirlerine duydukları hürmetten. Belki kardeş değil de çok çok iyi, iki iyi dostlardı. Ama hayatlarında Onları ortak yapacak bir şey daha vardı. Beş sene arayla ikisi de şubatta gideceklerdi. Huzur içinde olsunlar.

 

ÜSLUP MESELESİ

Çok önceleri, bir dergide ki röportajını okumuştum. Parayla pulla işi yoktu. “Şehir içi binek bir arabamız var” diyordu yazıda. Her daim kibar, özenli, zarif olmak ayrı bir meziyet. “Sanatçı” olmak böyle erdemler gerektiriyor içinde. Anlayana! 

“Beni alkışlarla değil, tekbirlerle gömün” olmuş vasiyeti. Devlet töreni istememiş. Ve evet vasiyeti yerine getirildi. Bunun için bile yapılan söylentileri hatırlıyorum, fırsat yakalandıkça eleştirilmişliğini. 

Evet, her daim çok incitilen, kırılan insanlardan Cem Karaca. Ailesinden, siyasi görüşüne, inancına; hatta yaptığı “Allah Yar” parçasına kadar. Ama O, ne olursa olsun sadece “söyledi” Tıpkı Barış Abi gibi; “kulağımıza küpe” “gönlümüze derman” “alınacak dersler” bıraktı miras olarak parçalarında. 

Yargı Kimin Hakkı?

İnsanoğlunu anlamıyorum. Sanırım şu “çiğ süt emme” meselesi. Kime ne? Bu insan zarar mı verdi, fayda mı? Bitti. Yargılamak hangimizin hakkı. Böylesine önemli, üretken insanlar;  sürekli yargılanmak, incitilmek, yıpratılmak zorunda mı? Üstelik yaptığı işle ilgili bile değil çoğu incitilmişlikler! 

Lafım gıyabında kötü konuşana. Yaşı, dini inancı, siyasi görüşü ne olursa olsun şarkılarını bilmeyen, söylememiş olan var mı? Kah gözü kapalı, kah haykıra haykıra, ya da mırıldanarak. Hepsi ezberinizde, ezberimizde.. 

 

Seçemedim

Hangi parçasını eklesem ötekine haksızlık olacak gibi geliyor. Ceviz Ağacı küsecek, Bu Son Olsun, Islak Islak ya da Namus Belası.

İyisi mi Spotify’dan Cem Karaca adresini eklemek. Siz o an gönlünüzden geçenleri dinleyin diye. Ama gerçekten, yürekten dinlemeniz ve mesajlarını bir kere daha hissetmeniz için.

 

Yüreğinize Sağlık Olsun

Son parçayı Safinaz seçtim. Edirdahan gurubuyla hazırladıkları. Belki de müzik tarihinde bir ilk olan, yaklaşık 20 dakikalık bir parça. Çok sevdiğim.

Youtube üzerinden dinlemek için bknz.

“Yüreğinize sağlık için” olsun..

Cem Karaca sonsuzlukta huzur içinde, ruhu şad olsun. Saygı ve rahmetle.

Facebook Yorumları