Cumartesi, Şubat 4, 2023

Zamana karşı

zamana karşı

Zamana karşı bir duruş bu. Zaman var mı? Zaman ver mi? Yaş aldıkça değişen tüm düzenlere karşı bir telaş meselesi belki de…


4 dakika


Uzun zaman oldu. Şöyle bir üstten bakıyorum da, gerçekten uzun zaman oldu. Bir bahanem yok, ne söylesem ne yazsam tam bir açıklama olmayacak.

İnsan en çok sevdikleriyle sınanır derler.

Bu satırlar da benim en sevdiğim şeyler sıralamasında çok önemli bir yerde. Ama her zaman takıntılı olduğum zaman meselesi sanırım biraz da olsa önüme set vuruyor şu dönemlerde…

Doğru, zamana karşı hep bir derdim var benim. Taa 2002 yılından kalan bir şiirle; “zaman var mı zaman ver mi” diye arandığım da olmuştu. (Hatırlamak isterseniz işte tam burada)

Ve evet hep bir telaş içinde geçti şu ana kadar biriktirdiğim ömrüm. Ve yine doğru, telaşımı da dile getirdiğim olmuştu. (Telaş)

Delikanlı dedikleri…

Sanırım delikanlı çağımı geride bıraktığım dönemlerden geçiyorum. Önceden beğene beğene güne 72 saat sığdırmaktan övünürdüm. Ne kadar da komik. An içinde anlar yaşayıp, olağanın ahengini bozmaktan yorulmuyormuş gibi…

Bir kaç yazıya başlamıştım ki, hayat çok garip bir şekilde hiç beklemediğim insanların vefat haberlerini ulaştırmaya başladı bana. Evet hayatlarında bir sonu vardı ama günü yetiştirme derdiyle aklımızdan çıkıp gidince bambaşka sarsılıyordu işte biriktirdiklerimiz.

Ne vefatların hissettirdiklerini bitirebildim, ne de onları yazmadan başka yazılara geçmeyi kendi gururuma yedirebildim.

Yok yok hüzün kuşu gibi karamsar satırlar yazmayacağım.

Yaşlanmıyorum-dur! 🙂

Kendimi hala otuzlarına gelmemiş bir genç kız gibi düşünürken, şimdilerde üniversiteli olan kızıma bakınca panikliyorum. Oğlum deseniz günden güne daha da büyüyor.

Mesela pandemi öncesi ve sonrası fotoğraflarıma bakınca kendimi daha bir …… 🤔 hissediyorum. Tam kelimeyi bulamıyorum. Yaşlı değil, yorgun değil, yıpranmış değil; belki değişmiş.

Zamanında beyaz renk olsun diye dünya para verdiğim saçlara artık doğal yoldan sahibim. Ve inatla da bu doğallığı koruyorum. Yüz yogasına başlamak lazımmış, hatta zamanı geçiyormuş hiiiç vakit ayırmıyorum. Hani daha az yorgun gözükmek için… Belki Fransız askısı, “belki” olarak düşünmeye başlamış olabilir miyim; bilmiyorum 🙂

Bilgisayar başındayken gözlerim rahat etsin diye taktığım gözlükler artık “yakın gözlüğü” olmuş. Onu takmayınca meğer yakındaki nesneleri bulanık görüyormuşum, çok moralim bozulmuş. Tamamen duymazlıktan geliyorum. 🙂 👓🥸

Ancak

Ancak hayatın olağan akışına saygı duymayı öğrenirken gerçekten itiraf etmem gereken şeyleri de yazmak gerektiğine inanıyorum.

Mesela uyku çok önemliymiş, dinlenemeden kalkınca tüm sistemin alt üst oluyormuş. Önceden vücut bunu bir şekilde telafi etse de, artık kendini kandıramıyormuşsun.

Zamana karşı tahammül gücünde zayıflıyormuş. Artık boş sohbetler, laf anlamayan kişiler, mış gibi olan her şeye karşı duruşun daha da bir dikleşiyormış

Mesela ne kadar vakit ayırmak istesen de, hayatın karşına çıkardığı beklenmedik olaylar karşısında öncelik listelerin sürekli değişiyormuş.

Bağışıklık sistemi ile ilgili ilaçlardan şifalı otlara kadar ne kadar yöntem var olsa da, o grip geçmeyince geçmiyormuş mesela.

Öğreniyorum…

Evet o 72 saatlik hızı da çok sevdiğim doğruydu. Ve yanlış olduğunu böyle zamana karşı sınav vererek öğreniyorum.

Hayatın dengesini, her şeyin olması gereken zamanda demlenerek olduğunu bilsem de,

! – organize, planlı ve her şeyi olması gerektiği gibi hakkıyla yapsan da –

bitmeyen, yetişmeyen işlerimle kabul ederek öğreniyorum. Zor ve panik dolu oluyor. Ama öğreniyorum.

Takıntılı huylarım zaten yaptığımı değersizleştirmeye olanak dahi vermiyor. Ancak biliyorum ki, yetişmese de bu benim kendime yaptığım fazla yüklemedendir.

Biraz panik, biraz “tembel mi oluyorum” endişesi, çokça “artık delikanlı değiliz” savunmaları… Belki “ya yetiştiremeden biterse” kaygısı ama en çok da “kendine verdiğin değerin haddini” ölçüp tartma meselesi…

Siz de benim gibi, durduğu zaman tüm mekanizmasının bozulacağını düşünen, kendini işleyen demir zanneden, her daim ışıldaması gerektiğine inanan o yaramaz çocuklardan mısınız?

O zaman anneannemin meşhur küpe olacak tavsiyesi ile bitireyim… Belki kulağımıza çok yakışacağını kabul ederiz.

“Her şeyden önce, sen kendine iyi bak. Sen iyi olmazsan, sen kendine bakmazsan, kimse sana bir şey yapamaz, bakamaz”

Gölgesi yeter, ananem

Zamana karşı değil, zamanla birlikte netleşen en içten hislerimizle…

Facebook Yorumları

Bu gönderiyi paylaş

ilknur.tv
ilknur.tvhttps://birikiyorum.net
Efdal ve İlker'in annesi, Kerim'in kıymetlisi 1998 yılından bu yana "Kurumsal Hayat"ta yönetiyor ve organize ediyor. Sosyal Farkındalık ve Sorumluluk için, her alanda, "sanatla" çaba sarf ettiğini düşünüp; BiRiKiYOR

(Tarihte Bugün) Yıldızlar Geçidi

Vefat
- 2021 Hüner Coşkuner (2)
Şubat 2023
Etkinlik bulunamadı!

Yanlış üslup doğru sözün celladıdır!

Sadi Şirazi

BuluşuYorum

Bu Hafta Popüler

Çatlak Testi

Çatlak Testi siz misiniz? Yoksa omuzunuzdaki mi? Eski bir masaldan kendi özümüze güzel ve mutlu bir yolculuk var bugün çocukluğumuzdaki gibi.

Yalnızlığın Bereketini Keşfedebilme

Yalnızlığın bereketini keşfedebilme üzerine yazıyor Gözde Ağseren Bayır. Gerçeklerin bazen çok farklı olduğunu, o güzel anlatımıyla yorumluyor...

Kokina ile Yılbaşı Ruhu

Kokina kırmızı çiçekleri, yeşil yaprakları ile yılbaşına yaklaşırken evleri süsler. Anlamına ve bakımıyla konuk ediyoruz sayfalarımıza
ilknur.tv
ilknur.tvhttps://birikiyorum.net
Efdal ve İlker'in annesi, Kerim'in kıymetlisi 1998 yılından bu yana "Kurumsal Hayat"ta yönetiyor ve organize ediyor. Sosyal Farkındalık ve Sorumluluk için, her alanda, "sanatla" çaba sarf ettiğini düşünüp; BiRiKiYOR

İlgili Yazılar

Çatlak Testi

Çatlak Testi siz misiniz? Yoksa omuzunuzdaki mi? Eski bir masaldan kendi özümüze güzel ve mutlu bir yolculuk var bugün çocukluğumuzdaki gibi.

Elektrikli Araçlar Bizi Kurtaracak mı?

Elektrikli araçlar hakkında onlarca yıldır bilim insanları çalışıyor. Peki onlar dünyanın geleceği için bir kurtuluş mu gerçekten?

Mola bitti

Mola bitti artık. Yaz bitti, tatiller bitti. Okullar açıldı, işler başladı. Kasabalar, köyler boşaldı ve şehre dönüldü.

Ruh yaşlanmaz !

Ruh yaşlanmaz. Yaşlanmıyor. Takvim yaşı ilerlese de gönüllerimiz hep on sekiz kalamaz mı? Ruhu genç tutmanın formüllerine konuk oluyoruz...