Kendine yazan
yazdıkça kendini tartan
tartıda çıkanı hayatına katan,
kattıklarıyla var olan biri oldum.
Yazmak
kendini tartmaktı.
Mücadele ettim yazdım,
yoruldum yazdım,
coştum yazdım,
yazdım yazdım...
Yekünü aldım
kelimeleri bıraktım.
Bakmadım,
saklamadım.
Rahattım.
Kendime yazdım,
kendime kattım.
Bir başkasına yazmak
bir başkasına ses olmak
ürküttü beni hep.
Yazı bir "mim"di çünkü,
söz uçar
yazı kalırdı
yükü ağırdı.
Bir de mahremdi tabii,
duygularım utangaç,
yüreğim ürkekti.
Birçok kış geçti.
Lakin
örtemedi çocukluğumun üstünü,
Çocukluğumun (ilknur) ve çocuğumun sözünü
alıp takıyorum kulağımın üzerine,
bir papatya zarafetiyle
ve yazıyorum artık
kalemimin değdiği
her bir kalbe:
kendine yazar bir halde.
Nakş
İki hayat, bir insan...
