Ya uyandığınızda dünya sizsiz geçmiş olsaydı?

Bir gün gözlerimizi bir açıyoruz, -196 derece sıvı azotla dolu bir kapsülde yıllara direnmiş bir şekilde uyanmışız...


Zamanın dışında uyanmışız. Aman Allah’ım. Sevdiklerimiz hayatta değil, evimiz, sokağımız, şehrimiz... Her yerde anlayamadığımız devasa teknolojik kuleler yükseliyor. Biz bu yeni yaşam için yalnızca “geçmişten gelen bir yabancı”yız.

O zaman gerçekten yaşayabildiğimizi söyleyebilir miydik acaba?

Kriyojenik uyku, bilim kurgu filmlerinden çıkıp yavaş yavaş laboratuvarlara sızan bir hayal olarak bizlere servis edilmeye başlandı.


Ölümü geciktirmek,
zamanı dondurmak,
hatta bir gün yeniden başlamak…
Ama gerçekten “uyanmak” mümkün mü, yoksa bu sadece unutmaktan korkan insanın hatırlanma arzusu mu?

Bilim Ne Diyor? – Kriyojenik Uyku Gerçekten Mümkün mü?

Kriyojenik uyku, tıpta “vitrifikasyon” olarak adlandırılan bir süreçle vücut sıvılarının donmadan dondurulması esasına dayanıyor. Bugün bazı ülkelerde insanlar öldükten hemen sonra, “gelecekte yeniden canlandırılmak” umuduyla bu işlem için bedenlerini bağışlıyor.

Henüz hiçbir insan kriyojenik uykudan geri döndürülmedi.

Ama şirketler, “bir gün teknoloji o kadar gelişecek ki, bunu yapmak mümkün olacak” fikrini pazarlıyor. Şimdilik sadece umutla çalışan dondurulmuş bir bekleyiş söz konusu. Ölüm sonrasına dair bir tür bilimsel “dua” gibi…

Ama gerçekten de gelecekte biri bizi uyandırdığında, hâlâ biz: biz olacak mıyız?

Zamanı Askıya Almak – İnsanlığın Ölümle Olan Dansı

İnsanoğlu, ölüme karşı duyduğu korkuyu farklı dönemlerde farklı biçimlerde illaki bastırdı.

Mumyalar, mezar taşları, efsaneler... Şimdi ise sıra kriyojenik kapsüllere geldi.

Zamanı askıya alma fikri, sadece biyolojik bir arzudan ibaret değil; aynı zamanda duygusal bir isyan mutlaka.

İnsan işte bu: eksik kalan vedaları tamamlamak, söylenmeyen sözleri yeniden kurmak ister yaradılışı gereği.

Peki ama zaman akmamışsa, duygular ne olur?

Kapsülün içinde beden korunur ama ya anılar, bağlar, kokular... Hepsi yaşamın sıcaklığında soluk almazsa eğer, uyanan kim olur?

Hatırlanmak mı, Yaşamak mı? – Varoluşun Sessiz Soruları

Aslında mesele ölümsüzlük değil, unutulmamaktır belki de.

Kriyojenik uyku, sadece tıbbi bir çözüm değil, aynı zamanda bir çağın hatırlanma biçimi olsa gerek. Kimse silinmek istemez. Hafızaların içinde, bir fotoğraf karesinde, eski bir saatin tik takında yaşamaya devam etmek isteriz.

Ama işte, uyandığımızda artık kimse bizi hatırlamıyorsa?

Yani sadece fiziksel olarak yaşıyorsak ama duygusal ve sosyal bellekte yerimiz yoksa…

O zaman “hayatta kalmak”la “yaşamak” arasındaki fark daha da büyümez mi?

Sonuç: Uyanmak mı, Vazgeçmek mi?

Kriyojenik bilim hâlâ sınırda. Ama bizim ona yüklediğimiz anlam çok daha derin: Zamanı alt etmek isteyen bir kalbin çırpınışı bu.

Belki de çözüm, zamanı durdurmak değil; onunla barışıp yaşamı doya doya yaşamakta.

Ve unutulmamak için ölümsüz olmaya değil, iz bırakmaya ihtiyaç var.

- - 

Bıraktığımız izlerin anlam taşıması ve unutulmaması dileğiyle, herkese "kaliteli zamanlar" dileriz..