Cumartesi, Temmuz 2, 2022
Ana SayfaSeviYorumAile ArasındaAmca Baba Yarısıdır

Amca Baba Yarısıdır

Amca baba yarısıdır demişler. Demişler ama az demişler. Efsaneler ölür mü hiç, Amcalar, dayılar o dostlar. Güvende hissettiğiniz o dağlar..


8 dakika


Amca baba yarısıdır demişler. Demişler ama az demişler. Efsaneler ölür mü hiç, Amcalar, dayılar o dostlar. Güvende hissettiğiniz o dağlar..

Bir kız kendini prenses gibi hisseder; babası hayatta ise. İlişkilerinin samimi ya da resmi olması hiç bir şey değiştirmez. İlk aşk, en güvenilir erkek; babadır. Sarılamazlar belki ama sessizce bilirler birbirlerini ne kadar sevdiklerini. Babalar hakkında söylenecek çok söz var elbet. Hayatta olanlara uzun ömür, ebediyete gidenler rahmet dileyip yazımın asıl kahramanı baba yarılarına geçme zamanı. 


“Şu dünyada insanın bir dayısı olacak.” Ohh Sırtı yere gelmez o zaman. 

Ali ve Ramadan amcalarım. İsmail, Necati, Necdet dayılarım. Ali ve İsmail birinci, Ramadan, Necati ve Necdet ikinci dereceden baba yarılarım. Soy bağına göre derecenin önemi yok elbet. Ve de benden zengini yok sözün kısası 

Beni bilenler bilir. Fiziksel teması “samimi” bir insanım ben. Eğer karşımdaki insanda böyle ise dokunarak, sarılarak, temas halinde iletirim her duygumu. Durup durup sarılır, içime içime çekerim. Çeker-dim.  

Allah uzun ömürler versin; fiziksel temasımın daha mesafeli olduğu Ali Amcam ve Necdet dayım hala hayattalar. Artık dede oldular. Onlar benim baba yarılarım.

Birde ebediyete gitmiş amca,dayı kavramının çok çok ötesinde üç silahşörlerim var ki, hepsi, tek tek dünyaya bedelken; şimdi üçüz bir yetimlik hissi kursağımda kalan.. Onlar amca/dayı etiketlerinin dışında ayrı ayrı; dert ortaklarım, neşe kaynaklarım, sırtımdaki güven dağı, kıymetlilerim.. 


Dayılarım

İsmail dayım doğum gününe bir gün kala girdi toprağa, o gece ben kalacaktım hastanede. Daha evlatların düğünleri olacaktı. Her şeye yeten dayım, canım dayım. İçli, yetenekli dayım. Annesinin karnındayken babasını kaybeden yetim dayım. Kimseciklere kıyamayan, herkesin her derdine derman. Hala “İstanbul Sokakları” en neşeli zamanları bile gözyaşlarına boğar. O gün ben kalacaktım hastanede. Misafirlerimiz vardı epeyce. Gelenler giderken servis kapısına kadar uğurlardım, öyle isterdi. Yol yordam bilen dayım. Son misafirlerimiz gidecekti.  Çıktılar odadan, ben de peşlerinde; “Hemen geliyorum” diye işaret ettim dayıma. Gitme gidiyorum” dedi. “Yok dayıcım, ben gidiyorum, misafirlerimizi uğurlayayım kapıya kadar, hemen geliyorum” “Gitme gidiyorum” …

Necati dayım 17 ağustos 1999’da gitti. Yengem, evlatları ve yengemin ailesiyle. Bir kaç gün sonra İstanbul’a gidecektik beraber bi işimiz vardı. Çok küçüktüm. Bakma dedi “Ali amcam” bakamadım son bir kez. Yeşile dönük eline bakabildim sadece.. Kapılardan sığmayan dağ gibi adamın yüzüne bakamadım. O “toka” yaparken adamı sarsan eline bakabildim sadece. Hala kızarım kendime “neden bakamadın” diye

Onlar ki, ben çok hastayım diye, Mudanya’da olduğumuz bir hafta sonu, herkes uyuduktan sonra, sırf bana moral olsun diye kapanmak üzere olan, tavanı açılabilen diskoya beni götürüp şampanya patlattılar, en fazla 13-15 yaşındaydım. Ne şampanya ile alakaları vardı ne diskoyla. Sırf yüzüm güldürecek değişik bir şey olsun diye. Gecenin bir körü başımda kaç garson hazırol da bekledi hatırlamıyorum. Koca koca dağ gibi adamların nasıl müziklerde coşup benimle dans etmeye çalıştıklarını anlatmaya sayfalar yetmez.. 

Amcaların Kralı

Ya Ramazan amcam. 17 yaşında bir bacağını harman makinesine kaptırmış, o koca, o deli, o gözü kara Ramadan. Doğduğumda sadece kolunun yarısı kadarmışım. Korkmuş beni tutarken, rahmetli olana kadar da hiç bırakmadı beni. Gözümden akan bir damla yaş için olay çıkartabilecek, akraba, arkadaş kimseyi gözü görmeden kükreyen, kah demir pencere ustası, kah kaporta tamircisi, bitmeyen işleri bitiren efsane. Kendisinden kocaman yüreği olan efsane. Defin için kaldırıldığı gasil hanede görevliye yalvararak “gözyaşlarım üstüne gelmesin” tedbiriyle, hocayla birlikte vedalaştığım.. 

Dayanışma ve yardımlaşma yazısında az çok geçirmiştim ya isimlerini, hepsinin adına değil yazı, kitap yazsan bitiremezsin. 

Amca baba yarısıdır derler. Onlar ki, hepsi tek tek dünyaya bedelken; şimdi üçüz bir yetimlik hissi kursağımda kalan.. Onlar amca/dayı etiketlerinin dışında ayrı ayrı; dert ortaklarım, neşe kaynaklarım, sırtımdaki güven dağı, kıymetlilerim.. 


O çok özel insanlar gittiğinde geride kalan ve o çığ gibi büyüyen yalnızlık var ya.. yeri dolmayan.. çok özlenilen…

İnsanlar için kendilerini paralayan, haklarını asla ödeyemeyeceğim, o koca gönüllü, o neşeli, o sevgili, o sırdaş, o dost, o büyük insanlar, baba yarılarım. 

Her 5 Mart, 19 Nisan ve 17 Ağustos’ta çok daha ayrı sızlıyor yüreğim. 

Nurlar içinde yatın.

Kıymetliniz.. 

Facebook Yorumları

Bu gönderiyi paylaş

ilknur.tv
ilknur.tvhttps://birikiyorum.net
Efdal ve İlker'in annesi, Kerim'in kıymetlisi 1998 yılından bu yana "Kurumsal Hayat"ta yönetiyor ve organize ediyor. Sosyal Farkındalık ve Sorumluluk için, her alanda, "sanatla" çaba sarf ettiğini düşünüp; BiRiKiYOR

(Tarihte Bugün) Yıldızlar Geçidi

Doğum
- 1946 Timur Selçuk (76)
Vefat
- 1961 Ernest Hemingway (61)
Temmuz 2022
Etkinlik bulunamadı!

Yanlış üslup doğru sözün celladıdır!

Sadi Şirazi

BuluşuYorum

Bu Hafta Popüler

Sanat Eseri Boyama Kitabı

Sanat Eseri Boyama Kitabı. Ünlü sanat eserlerinin çizimleri ve renk paletleri önünüzdeyken, aynı eseri siz nasıl renklendirirdiniz.

Öyle Bir Yerdeyim ki

Öyle bir yerdeyim ki! diyor Hasan Hüseyin Korkmazgil, tam da içimizden gelip de, bir türlü dilimizden dökülmeyen...

Unvansız Gönüllüler

Unvansız Gönüllüler. Onlar etiketlerini bir kenarda bırakmış olan gizli kahramanlar. Kah eğitim ve sanat, kah toplumsal fayda... Gururla "PaylaşıYorum"
ilknur.tv
ilknur.tvhttps://birikiyorum.net
Efdal ve İlker'in annesi, Kerim'in kıymetlisi 1998 yılından bu yana "Kurumsal Hayat"ta yönetiyor ve organize ediyor. Sosyal Farkındalık ve Sorumluluk için, her alanda, "sanatla" çaba sarf ettiğini düşünüp; BiRiKiYOR

İlgili Yazılar

Darmadağın…

Darmadağın dolaplar, evler... Sadece onlar mı? Akıllarımız karman çorman, hayallerimiz dağınık. Peki bu dağınıklık nasıl toplanacak?

Her Şey Layığına Dönüşür

Her şey layığına dönüşür... Başta insana hakaret gibi gelse de, aslında ne kadar ders alınası bir söz. Yakışan mı! O moda için geçerli değil miydi?

Arefe, Çocuk Kalbi, Mezar Parası

Arefe günü... Arife, Arif, Araf... Bayramlardan önce, son telaş ve hazırlık. Enerjisi, hikmeti ve güzellikleriyle hepimize "görmeyi getirsin" dileğiyle

Defo

Defo ile merhaba diyor yazarımız Aygen Hıdıroğlu. Aygen Tuna'dan Kırmızı İskarpinlere uzanan; defoya hediye bir merhaba ile başlıyor söze...